Ο παπουτσωμένος γάτος - Θέατρο Μπρόντγουαιη

Ήταν η πιο ντεκαντανς παράσταση που είδαμε φέτος, ή μάλλον γενικότερα. Με το που μπαίνεις στο χώρο νιώθεις σαν να ταξιδεύεις στο χρόνο. Κατεβαίνεις στις σκάλες και θαρρείς πως κατεβαίνεις στη δεκαετία του '90, ίσως και του '80, με τα μαύρα μωσαϊκά και το ξεχασμένο ραδιοκασετόφωνο στη γωνία. Ο κύριος που μας έκοψε τα εισιτήρια θαρρείς κι είναι βγαλμένος από μιαν άλλη εποχή, με τα απίστευτα μακριά νύχια και δάχτυλα, μόνο για να ανακαλύψεις λίγο αργότερα ότι παίζει τους μισούς ρόλους της παράστασης. Παρόμοιος ντεκαντανς χαρακτήρας και η βασίλισσα-λιοντάρι κλπ. Η μουσική είμαι σίγουρη ότι προερχόταν από εκείνο το γωνιακό ραδιοκασετόφωνο, από κάπου στο πολύ βάθος και, θαρρείς, με πολύ παραπάνω ένταση απ’ όση άντεχαν τα ,επίσης μόνο ταλαιπωρημένα μπορώ να υποθέσω, ηχεία. Ο χώρος αποπνέει γενικότερα μια αίσθηση του παρελθόντος. Το σκηνικό θα το χαρακτήριζα μάλλον αλλοπρόσαλλο: ένα πιάνο που δε χρησιμοποιείται ποτέ, μερικές καρέκλες, δύο βασανισμένα δέντρα στο πίσω μέρος (τα οποία δημιούργησαν την ψευδαίσθηση του δάσους όπως στα κινούμενα σχέδια που βλέπεις κάποια δράση να διαδραματίζεται στο βάθος, συνήθως κυνηγητό). Και, φυσικά, τα κοστούμια… Ο παπουτσωμένος γάτος φορούσε μια ολόσωμη πουά φόρμα, που μόνο πυζάμα θα μπορούσε να είναι. Στη συνέχεια, πρόσθεσε λαστιχένιες γαλότσες (παρόμοιες φορούσε στη συνέχεια και ο βασιλιάς) με καφέ ομόκεντρους κύκλους, ασημί –με χρυσόσκονη- ημίψηλο με ένα μωβ πούπουλο κολλημένο πάνω, και μία αραχνούφαντη χρυσαφιά «μπέρτα» … η πρώτη εμφάνιση της κόρης του βασιλιά προσομοίαζε, υποθέτω, μπαλαρίνα, με ροζ φουστίτσα, υφασμάτινες κάλτσες-γκέτες και στέκα με φούξια πούπουλα, ξανθά ψεύτικα κοτσιδάκια και μίνι φούξια κορώνα (από τα H & M). Η τελευταία εμφάνιση του φτωχού, όταν του χαρίζει βασιλικά ρούχα ο βασιλιάς, είναι ένα υπερμεγέθης σακάκι και ένα επίσης φαρδύ παλιομοδίτικο παντελόνι. Οι ηθοποιοί μπέρδευαν που και που τα λόγια με μικρά χαριτωμένα σαρδάμ, πετούσαν ενίοτε και λέξεις στα αγγλικά, τις οποίες και μετέφραζαν ταυτόχρονα, και είχαν υιοθετήσει κλασικά ελληνικά ονόματα, για παράδειγμα ο Μιχάλης και ο Άγγελος, τα δύο αδέρφια, γιοι του εκλιπόντος μυλωνά. Στο τέλος, όλοι μαζί επιδόθηκαν σε ένα χαρούμενο και ρυθμικό χορευτικό, και παρόλο που περίμενα κάποιον να παραπατήσει ή να σκοντάψει, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε αυτήν την παράσταση, αλλά και όποια άλλη παραγωγή του θεάτρου Μπροντγουαίη, για να μεταφερθείτε πραγματικά σε ένα ελληνικό Μπρόντγουαιη, αυτό μιας άλλης εποχής. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Olga Tzimou' s Medea

from now on, my favourite artist Olga Tzimou

http://tzimou.blogspot.gr/search?updated-max=2015-01-09T14:23:00-08:00&max-results=20&start=4&by-date=false

Δεύτερος πατέρας που δολοφονεί την κόρη του μέσα σε λίγες μέρες. Δεν ξέρω τι να πω. Πέραν του οτι, όπως και άλλη μια μαμά στο πρόσφατο παρελθόν, χρησιμοποίησαν την ίδια αιτιολογία, οτι δηλ ήταν μια απλή καθημερινή μέρα και το παιδί φώναζε ή κάτι τέτοιο (που δεν θα μπορούσα να καταλάβω λίγο πιο παλιά) και υποθέτω άρχισαν να φωνάζουν, το παιδί εκνευρίστηκε κι έκανε χειρότερα...κι αναρωτιέμαι πόσο χρειάζεται για να φτάσεις κι εσύ, ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, να γίνεις επεισόδιο της 10ης εντολής... εύχομαι η διαφορά να βρίσκεται στα ψυχολογικά προβλήματα που υποτίθεται οτι έπασχαν όλοι αυτοί...

Εθνική Ελλάδος

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σημείωσα στο μπλοκάκι μου. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχω να πω πέρα από το οτι με έβαλε σε σκέψεις. Κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για ελληνικό σίριαλ, δεν μπορώ να πω συγκλονιστικό, δυνατό κλπ όμως με άγγιξε και με συγκίνησε, παρόλο που σε ένα βαθμό ήταν αναμενόμενες οι εξελίξεις, αλλά είπαμε, δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε και τον τροχό! Είναι πολύ ευχάριστο να μην αναλώνονται όλες οι ταινίες και οι σειρές με το lifestyle. Ας κοιτάξουμε και λίγο παραπέρα. Bullying, ΑμεΑ, ομοφυλοφιλικές (αναγκάστικα να το γκουγκλάρω, πάει η ορθογραφία μου περίπατο μαζί με τις εποχές που γράφαμε σε χαρτί) σχέσεις, ενδοοικογενειακή βία, ρατσισμός... αναρωτιέμαι αν το 1950 γνώριζε κανείς αυτές τις λέξεις που εμείς ακούμε καθημερινά.

.

Thoughts down the drain

Σήμερα σκέφτηκα πόσες σκέψεις πάνε χαμένες. Περνούν στιγμιαία απ' το μυαλό και λέω "να κάτι που θα άξιζε τον κόπο να γράψω" μόλις πάω σπίτι, μόλις βρω λίγο χρόνο... και όταν ανοίγω τον υπολογιστή (εκτός κι αν ξαναρχίσω ημερολόγιο) κατεβάζω μαιλ, απαντώ και σε κανα μήνυμα κι αυτό ειν' όλο... όπως όταν βρίσκεσαι στο βίντεοκλαμπ και ενώ είχες χιλιάδες ταινίες στο μυαλό σου, χαζεύεις στους διαδρόμους και τελικά καταλήγεις με κάνα blockbuster μέχρι να επιστρέψεις σπίτι και να πεις "αααααα, να ποια δεν σκέφτηκα!"

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να χώσω στην τσάντα μου ένα σημειωματάριο, και να σημειώνω λέξεις, φράσεις, οτιδήποτε μου έρχεταιστο νου ή μου κάνει εντύπωση. Ακόμη κι αν δε γράψω ποτέ λέξη πουθενά... ας μην χάνονται οι σκέψεις στον υπόνομο... το έχω σκεφτεί κι άλλες φορές, αλλά αυτή τη φορά ξέρω και ποιο θα είναι αυτό, για την ακρίβεια πάω τώρα να το ξετρυπώσω από τη ντουλάπα που βρίσκεται θαμμένο ποιος θυμάται πόσα χρόνια, και γύρευε κιόλας και για ποιο λόγο :-)