Τα μαύρα γυαλιά

Από τη μέρα που άλλαξα ωράριο, πετυχαίνω στη στάση της γειτονιάς μια κοπέλα που μένει ακριβώς δίπλα μας, και, φυσικά, την παίρνω με το αμάξι, αφού ξέρω ότι πάει στο μετρό, όπως κι εγώ. Έτσι, λοιπόν, ένα από αυτά τα πρωινά, μου είπε την ιστορία…

Η γειτόνισσα, πολλά πρωινά που βγάζει βόλτα το σκύλο, συναντούσε το θείο μου που πήγαιναν για χημειοθεραπεία. Η γειτόνισσα φοράει διαρκώς κάτι τεράστια στρογγυλά γυαλιά ηλίου, και η θεία της έλεγε λέει κάθε φορά, μα τι ωραία γυαλιά.

Την ημέρα λοιπόν της κηδείας, στο δεύτε τελευταίον ασπασμόν, καθώς η γειτόνισσα έσκυψε, της έπεσαν τα γυαλιά από το πέτο, χωρίς να το καταλάβει… εγώ θυμάμαι αμυδρά την ώρα που την κατέβαζαν στη γη να λένε κάποιοι ότι μέσα στο φέρετρο υπήρχαν κάποια γυαλιά, αλλά κανείς δεν έδωσε βάση, ώσπου μου είπε η κοπέλα την ιστορία και το σχόλιο πως, τελικά, έγιναν δικά της για πάντα…

Περί καφέ

Επειδή μου αρέσει ο εσπρέσο, κατά καιρούς κι όποτε το θυμάμαι, αγοράζω στιγμιαίο και φτιάχνω σπίτι, μη φανταστείς, κάνα Σαβ/κο ή σε καμμιά άδεια, αργία κλπ.

Που λες, τελευταία φορά πρέπει να είχα πάρει το καλοκαίρι. Έτσι, λοιπόν, δεν θυμόμουν τι ακριβώς είχα πάρει. Πήγα σούπερ για διάφορα (που μάλλον δεν πήρα, κλασσικά, χαχα) και, φυσικά, χαζεύοντας, πήρα κι ότι να’ ναι, οπότε πήρα και καφέ. Προτίμησα αυτόν που ήταν σε ωραίο μεταλλικό κουτί, και ήταν κι αξιόλογη μάρκα. Μια άλλη μέρα, λοιπόν, βράζω νεράκι, βάζω στην κούπα, ανακατεύω λίγο, όπως πάντα, και πίνω μια γουλιά… μπλιαξ, τον χύνω, είχε κομματάκια. Α, λέω, θα είναι άλλο είδος, θα θέλει βράσιμο σαν τον ελληνικό. (κοιτάζω στο κουτί για οδηγίες, τίποτα) Τον βράζω, μπλιαξ, ίδιο αποτέλεσμα. Σαν να έπινες γαλλικό. Α, να, λέω, θα τον κάνω στην καφετιέρα του γαλλικού, θα κρατήσει το φίλτρο τα κομματάκια. Τον έφερα λοιπόν εδώ, για να μη χαζολογάω σπίτι με καφετιέρες, να τον πίνω πιο συχνά. Οπότε, το πρωί, έφτιαξα εσπρέσο, στην (ατομική μου) καφετιέρα. Ήπια μια γουλιά και τον πέταξα, ένιωσα την καφεϊνη να εκρήγνυται στον εγκέφαλο μου.

Αποτέλεσμα; Παρήγγειλα εσπρεσιέρα. Θα μου έρθει την άλλη βδομάδα.

Υγ. Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες, ο καφές δεν ήταν στιγμής, ήταν για καφετιέρα εσπρέσο. Εγώ πάντως το κατάλαβα σήμερα…  

Στις κυλιόμενες

Είμαι στις κυλιόμενες και προσπαθώ, όπως πάντα, να βάλω τη ζακέτα μου (φυσικά πάντα σκάω κ τη βγάζω στο μετρό) κι είμαι με το ένα μανίκι και ψάχνω - πάντα - το δεύτερο (γι' αυτό το κάνω στη δεύτερη σκάλα που δεν έχει πολύ κόσμο - βγαίνω πάντα Αθηνάς κ ποτέ στην πλατεία που γίνεται χαμός - κι αφήνω πάντα καναδυό σκαλιά άδεια μη πετάξω κανέναν κάτω) και που λες, εκεί που ψάχνω, κλασικά, στον αέρα, νιώθω ένα χέρι να μου φοράει το μανίκι!!! ω ουρανοί, γυρνάω και βλέπω έναν μεγάλο κύριο και του λέω ξεκαρδισμένη ωωωω ευχαριστώ, το ψάχνω κάθε μέρα χαχαχα, βέβαια αυτός δεν το βρήκε τόσο αστείο, μάλλον το έκανε από φόβο μη τον σκουντήξω και είπε ναι, ναι, ναι χαχαχα, αλλά σκέφτηκα πόσες φορές έχω σκεφτεί εγώ να το κάνω σε αντίστοιχη περίπτωση που βλέπω κάποιον να παιδεύεται κ δεν το κάνω από φόβο μη γυρίσει και μου πει ο άλλος μη με ακουμπάς ξέρω γω...

Κυριακή στο θέατρο ή Καταραμένο dna

Την Κυριακή πήγαμε θέατρο, κάτι σύνηθες. Να λοιπόν τι συνέβη και με έβαλε σε σκέψεις.

Κατ’ αρχάς, φτάνουμε 40’ νωρίτερα κι έχει ουρά. Μου έκανε εντύπωση αλλά τέλος πάντων. Μετά από κάνα μισάωρο, έρχεται η σειρά μας. Ο ταμίας, ούτε καν με κοιτάει. Λέω καλημέρα. Παύση ενός λεπτού. Γρυλλίζει. Τέλος πάντων. Χαμογελάω. Του λέω έχω μια πρόσκληση και θέλω να πληρώσω άλλο ένα εισιτήριο. Ξεφυσάει και ξινίζει τη μούρη του λες και είπα θέλω να μπω τσάμπα και να φάω και το μεσημεριανό σου φαγητό ας πούμε. Τέλος πάντων, παίρνουμε τα εισιτήρια και μπαίνουμε, του πήρε πάνω από 5’ να μας τα βγάλει. Στην είσοδο είχαν δυο κοπελίτσες κι έβαφαν τα παιδάκια. Η μικρή ήθελε φυσικά. Η μια κοπελίτσα ήταν πάρα πολύ γλυκιά, μιλούσε σε όλα τα παιδάκια, χαμογελούσε κι έκανε δουλειά με τρομερή λεπτομέρεια, σχεδίαζε κι έσβηνε συνέχεια. Λέω αυτή χαίρεται που δουλεύει. Στέκεται η μικρή στην ουρά κι εγώ πήγα αρκετά πιο πέρα και κάθισα. Πέρασε κάμποση ώρα, η μικρή στεκόταν καρτερικά. Λέω τι μου θυμίζει. Έρχεται η σειρά της, χαμογελάει. Εμφανίζεται από το πουθενά ένα κοριτσάκι, λέει μπορώ να έχω μια άγκυρα, της λέει η κοπελίτσα χαμογελαστά «φυσικά», λέει στη δικιά μου «δε σε πειράζει να κάνω πρώτα το κοριτσάκι;» λέει η δικιά μου χαμογελαστά «όχι», και κάνει πίσω. Αυτό επαναλήφθηκε 5-6 φορές. Η μικρή κάθε φορά σήκωνε τους ώμους κι έκανε πίσω χαμογελαστά και στωικά. Τελικά ήρθε η σειρά της, την πήρε η λιγότερο χαμογελαστή κοπελίτσα, τι ρωτάει τι θέλει, λέει η μικρή χαμογελαστά «όλα μου αρέσουν»… ξεκινάει να της κάνει ένα σκυλάκι, δε της βγαίνει, το σβήνει, της λέει κάτσε να σου κάνει η άλλη κοπέλα… σηκώνεται, περιμένει ξανά. Κάθεται τελικά στην άλλη κοπέλα, κι ακούμε τρίτο κουδούνι ότι αρχίζει η παράσταση. Της έκανε ένα βιαστικό δελφινάκι και μπήκαμε χαρούμενες… γιατί στα λέω όλα αυτά; Γιατί όσο την κοιτούσα βουρκωμένη συνειδητοποίησα πως ότι κι αν κάνω, το αναθεματισμένο το dna μου είναι βαθειά ριζωμένο μέσα της, που να πάρει! Βέβαια, προτιμώ να την παραγκωνίζουν και να της κλέβουν τη σειρά, παρά κάτι άλλα κακομαθημένα που χώνονται και λένε «εγώ πρώτη, εγώ πρώτη» ή κάτι μαμάδες που χώνονται οι ίδιες και λένε «εμείς πρώτες, εμείς πρώτες, περιμένουμε μία ώρα» και τέτοια…

Δεύτερος πατέρας που δολοφονεί την κόρη του μέσα σε λίγες μέρες. Δεν ξέρω τι να πω. Πέραν του οτι, όπως και άλλη μια μαμά στο πρόσφατο παρελθόν, χρησιμοποίησαν την ίδια αιτιολογία, οτι δηλ ήταν μια απλή καθημερινή μέρα και το παιδί φώναζε ή κάτι τέτοιο (που δεν θα μπορούσα να καταλάβω λίγο πιο παλιά) και υποθέτω άρχισαν να φωνάζουν, το παιδί εκνευρίστηκε κι έκανε χειρότερα...κι αναρωτιέμαι πόσο χρειάζεται για να φτάσεις κι εσύ, ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, να γίνεις επεισόδιο της 10ης εντολής... εύχομαι η διαφορά να βρίσκεται στα ψυχολογικά προβλήματα που υποτίθεται οτι έπασχαν όλοι αυτοί...

Εθνική Ελλάδος

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σημείωσα στο μπλοκάκι μου. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχω να πω πέρα από το οτι με έβαλε σε σκέψεις. Κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για ελληνικό σίριαλ, δεν μπορώ να πω συγκλονιστικό, δυνατό κλπ όμως με άγγιξε και με συγκίνησε, παρόλο που σε ένα βαθμό ήταν αναμενόμενες οι εξελίξεις, αλλά είπαμε, δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε και τον τροχό! Είναι πολύ ευχάριστο να μην αναλώνονται όλες οι ταινίες και οι σειρές με το lifestyle. Ας κοιτάξουμε και λίγο παραπέρα. Bullying, ΑμεΑ, ομοφυλοφιλικές (αναγκάστικα να το γκουγκλάρω, πάει η ορθογραφία μου περίπατο μαζί με τις εποχές που γράφαμε σε χαρτί) σχέσεις, ενδοοικογενειακή βία, ρατσισμός... αναρωτιέμαι αν το 1950 γνώριζε κανείς αυτές τις λέξεις που εμείς ακούμε καθημερινά.

.

Thoughts down the drain

Σήμερα σκέφτηκα πόσες σκέψεις πάνε χαμένες. Περνούν στιγμιαία απ' το μυαλό και λέω "να κάτι που θα άξιζε τον κόπο να γράψω" μόλις πάω σπίτι, μόλις βρω λίγο χρόνο... και όταν ανοίγω τον υπολογιστή (εκτός κι αν ξαναρχίσω ημερολόγιο) κατεβάζω μαιλ, απαντώ και σε κανα μήνυμα κι αυτό ειν' όλο... όπως όταν βρίσκεσαι στο βίντεοκλαμπ και ενώ είχες χιλιάδες ταινίες στο μυαλό σου, χαζεύεις στους διαδρόμους και τελικά καταλήγεις με κάνα blockbuster μέχρι να επιστρέψεις σπίτι και να πεις "αααααα, να ποια δεν σκέφτηκα!"

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να χώσω στην τσάντα μου ένα σημειωματάριο, και να σημειώνω λέξεις, φράσεις, οτιδήποτε μου έρχεταιστο νου ή μου κάνει εντύπωση. Ακόμη κι αν δε γράψω ποτέ λέξη πουθενά... ας μην χάνονται οι σκέψεις στον υπόνομο... το έχω σκεφτεί κι άλλες φορές, αλλά αυτή τη φορά ξέρω και ποιο θα είναι αυτό, για την ακρίβεια πάω τώρα να το ξετρυπώσω από τη ντουλάπα που βρίσκεται θαμμένο ποιος θυμάται πόσα χρόνια, και γύρευε κιόλας και για ποιο λόγο :-)

https://www.youtube.com/watch?v=emgaUBWTIes

http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=medea_dark_matter_elliniki_theatriki_omada_conxobanx

Η ελληνική θεατρική ομάδα CONXOBANX παρουσιάζει την Κυριακή 19 και την Δευτέρα 20 Απριλίου στο Ίδρυμα Κακογιάννη την θεατρική παράσταση «MEDEA – DARK MATTER» σε σκηνοθεσία Χρύσας Γεωργαντά, στην ελληνική και ισπανική γλώσσα, σε μια σύγχρονη προσέγγιση. Η παράσταση αυτή  παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το περασμένο Μάρτιο στο  θέατρο CONDE DUQUE, (www.condeduquemadrid.es) της Μαδρίτης, στα πλαίσια του φεστιβάλ ELLAS CREAN, ( www.ellascrean.com ) μια διοργάνωση  της Comunidad de Madrid, και του θεάτρου Conde Duquε. Η μετάφραση του έργου από τα αρχαία ελληνικά είναι του Θεόδωρου Στεφανόπουλου και η απόδοση στα Ισπανικά του Adrian Bautista Gascón. Η παράσταση τελεί υπό την Aιγίδα του Ελληνικού Υπουργείου Πολιτισμού, της Ισπανικής Πρεσβείας της Αθήνας και του Ινστιτούτου Θερβάντες των Αθηνών.

«Η προσέγγιση του μύθου της Μήδειας στην παράσταση αυτή  εκφράζει την ανάγκη για υπέρβαση για προσφυγή  σε αδιαπραγμάτευτες αξίες, όπως   η αξία  στους όρκους  των θεών που επικαλείται, υπερασπίζεται, και μας θυμίζει  η Μήδεια, καθώς με την τραγική της πράξη αποσπάται  από το χώρο των ανθρώπων και επιστρέφει στον μύθο.»

alumno,profesor y amigo :-)

el nuevo luz de mi vida :-)

Μη με λησμονεί...

http://www.enaplotiti.gr/ea/index.php/socials/other/625-2014-07-06-16-22-01

Όταν αυτός ο τόσο αγαπητός μου άνθρωπος, φίλος ή πατέρας ας τολμήσω να τον χαρακτηρίσω, μου ζήτησε να γράψω κάτι, πλήθος σκέψεων με κυρίευσαν: τι έχω να πω εγώ; Και άντε, για μια φορά κάτι θα σκαρφιστείς, πάντοτε μου άρεσε να γράφω, αλλά με τι θεματολογία; Και να λοιπόν, που την ίδια κιόλας ημέρα που θα μου το ανέφερε ξανά, η απάντηση θα ερχόταν, όπως πάντοτε, από μόνη της…

Πλησίαζε λοιπόν η ώρα δέκα το βράδυ, είχαμε μόλις βάλει το παιδί για ύπνο, και επιτέλους είχε φτάσει η άγια τούτη ώρα της ημέρας, αυτή της χαλάρωσης: καθείς λοιπόν στο χόμπι του, τηλεόραση, υπολογιστής και τα συναφή. Ξάφνου, παρά το ημίφως που κυριαρχεί την ώρα τούτη στο σπίτι για ευνόητους λόγους, αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να έκλεισε κάποια συσκευή. Σηκώνομαι και πράγματι δεν υπάρχει ρεύμα, και, παράλληλα, μυρίζει, ανεπαίσθητα, καμένο πλαστικό… βρίσκω τον άντρα μου στην τουαλέτα, στο ημίφως λόγω ώρας, και του λέω μην καθυστερείς, έπεσε η ασφάλεια μάλλον ή έχουμε διακοπή… κι επιστρέφω στον δωμάτιό μου, καθώς η άτιμη τεχνολογία δεν χρειάζεται ρεύμα για να λειτουργήσει, για λιγοστά όμως μονάχα δευτερόλεπτα, ώσπου να ακούσω τον άντρα μου να φωνάζει «τρέξε, φωτιά»…

Τα λεπτά που ακολούθησαν, μόνο κινηματογραφικά θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω: τρέχω στο δωμάτιο του παιδιού, για να αντικρίσω το άλλοτε παιδικό μου γραφείο να κατατρώγεται από φλόγες, καπνός παντού, ο άντρας μου να παλεύει με κάτι και το παιδί σκεπασμένο στο κρεβάτι (στιγμιαία σκέψη: άραγε απλά κοιμάται;;)

Θυμάμαι πως μπαίνοντας κρατούσα τον φακό τον οποίο είχα πάρει στα χέρια μου πολύ νωρίτερα –το μόνο που φώτιζε ήταν οι φλόγες πλέον- αλλά δεν έχω ιδέα τι απέγινε. Μετά από κάποιο αδικαιολόγητο δισταγμό –μήπως θα μπορούσε να συνεχίσει να κοιμάται;;- άρπαξα το παιδί, το οποίο δεν ξύπνησε αμέσως, κι έτρεξα στο σαλόνι, βλέπω στο βάθος τις φλόγες, ο καπνός πυκνώνει, κρατώ το παιδί, κάτι μουρμουρίζει, προσπαθώ να ανοίξω την πόρτα, είναι κλειδωμένη, που είναι τα κλειδιά… δεν έχω ιδέα, δεν υπάρχει χρόνος, η σωτηρία δεν είναι στην πόρτα πλέον, ο καπνός πυκνώνει, τα παράθυρα, το μπαλκόνι… είναι όλα κλειστά, χρειάζομαι δύο χέρια, να γυρίσω τη μανιβέλα, να σηκωθεί το ρολό, αέρα, χρειάζομαι αέρα… αφήνω το παιδί, ουρλιάζω μην κουνηθείς, μην πας στη φωτιά, μην κουνηθείς καθόλου… ανοίγω παράθυρα, σηκώνω ρολά, μυρωδιά καμένου πλαστικού ολούθε, καπνός, από κάπου στο βάθος ακούω το παιδί να μουρμουρίζει, η φωτιά μαμά, η φωτιά… άραγε αυτή απομακρύνθηκε ή εγώ; Τα παράθυρα έχουν ανοίξει, η φωτιά έχει σβήσει, η κάπνα αποπνικτική. Γρήγορες σκέψεις, το παιδί πρέπει να ησυχάσει, να κοιμηθεί κάπου, μετά βλέπουμε εμείς. Την παίρνω στο δωμάτιό μας, κλείνω πόρτα, ανοιχτά παράθυρα, ξαπλώνουμε, κουκουλωνόμαστε, είμαστε όλοι ζωντανοί, όλα καλά…   

Η κινηματογραφικότητα των γεγονότων έγκειται στο γεγονός ότι τις κρίσιμες στιγμές επικρατούσε ο –αδικαιολόγητος- πανικός που διακατέχει τους εκάστοτε ήρωες κινηματογραφικών ταινιών: περιφέρονται άσκοπα μέσα στο χώρο, πέφτοντας ο ένας πάνω στον άλλο, κάνουν ανούσιες κινήσεις ενώ κατευθύνονται πάντα προς το λάθος σημείο –εκεί που βρίσκεται ο δολοφόνος- χωρίς να βλέπουν ας πούμε μπροστά τους την ανοιχτή πόρτα…

Η υπόλοιπη νύχτα κύλησε με φρικιαστικές σκέψεις και σενάρια, μήπως το παιδί έχει εισπνεύσει κάτι που δεν έπρεπε, μήπως το βραχυκύκλωμα «τρέχει» ακόμη μέσα στους τοίχους και ξάφνου συμβεί η μοιραία έκρηξη (μολονότι το σπίτι μας δεν αποτελεί χώρο φύλαξης εκρηκτικών ή άλλων εύφλεκτων υλών) και τι θα γινόταν αν αυτό είχε συμβεί λίγο αργότερα και βρισκόμασταν άπαντες σε βαθύ ύπνο, και αμέτρητες άλλες ζοφερές εικόνες.

Την επόμενη μέρα εξελίχθηκαν τα διαδικαστικά με ηλεκτρολόγους κι επισκέψεις και τηλεφωνήματα σε αντιπροσωπείες(των άλλοτε) ηλεκτρικών συσκευών (μας) κλπ όπου το πόρισμα ήταν πιθανή υπερφόρτωση ή/και ελαττωματικό ή/και, κατά πάσα πιθανότητα, κινέζικο πολύμπριζο, στο οποίο ήταν τοποθετημένος, μεταξύ άλλων, ηλεκτρικός θερμοπομπός, στην προσπάθεια θέρμανσης την εποχή της οικονομικής κρίσης…

Κάπως έτσι, λαμβάνουν χώρα τα ατυχήματα που ακούς καθημερινά στα ειδησεογραφικά δελτία και λες ομολογουμένως, μα καλά, πως κάηκε ολόκληρη οικογένεια, δεν μύρισαν τον καπνό; Όχι, δεν τον μύρισαν. Ούτε την φωτιά αισθάνθηκαν όταν ένιωθαν την απαλή ζεστασιά να τους πλημυρίζει στον γλυκό ύπνο έπειτα από άλλη μια ημέρα βιοπάλης. Ή, ακόμη κι αν προσπάθησαν, δεν κατάφεραν να δουν μέσα στον πυκνό καπνό που δημιουργείται σε ένα μόλις λεπτό…

Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα σκεφτείς ότι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ σε εμένα, να ξέρεις, πως εσύ θα είσαι ο επόμενος που θα συμβεί.

Τα συναισθήματα δεν μπορώ να τα παρομοιάσω ούτε με όταν ήρθα αντιμέτωπη με την διάρρηξη του σπιτιού. Ούτε με όταν έμαθα τον πυροβολισμό του πατέρα μου, ανήμερα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, δίπλα στο μοναστήρι της στο νησί. Ούτε με την ανακοίνωση θανάτων και ασθενειών πολύ προσφιλών προσώπων. Το μόνο πλέον αδιαμφισβήτητο είναι πως, κάποιος, κάπου εκεί ψηλά, μας έχει στο νου του. Και πως όλα τούτα που εμείς νομίζουμε κακά, στραβά και βάσανα, δεν είναι άλλο παρά δοκιμασίες, που εκ των πραγμάτων μπορούμε να αντέξουμε, απλά δεν το γνωρίζουμε ως τότε, για να μας θυμίσουν κάτι που έχουμε λησμονήσει, την αξία ενδεχομένως κάποιων απλών πραγμάτων, τα οποία μόνον έτσι μπορούμε να εκτιμήσουμε, κι έτσι να μπορέσουμε την επόμενη φορά να πούμε δόξα το Θεό. Κι ότι κι αν είναι εκείνο που έρχεται, είναι πάντοτε για καλό, κι ας μην το φανερώνει αμέσως. Αρκεί να έχουμε την υπομονή για να το δούμε. Και θα το δούμε.              

  

Με το ίδιο μακό...

Που πήγαν οι εποχές που φορούσες την μπλούζα του καλού σου και τον μύριζες ασταμάτητα? Μπορούσες να τον μυρίσεις ακόμη κα στα χέρια σου, στα ρούχα σου, για πάντα και παντού. Νομίζω πως πλέον σ' αγαπώ.

R.I.P. κυρ-Σπύρο...

Δεν έλεγε να καταλάβει οτι η ντενεκεδένια υπηρεσία μας ουδεμία σχέση είχε με τη δική τους, παρά μόνο στον τίτλο. Δεν είχαμε όπλα, βαθμούς, αξιώματα. Κάθε φορά στη βόλτα του στη γειτονιά με το σκυλάκι, οι ίδιες κουβέντες, οι ίδιες απορίες...τώρα πια δε θα μας ''κουράζεις'' με τις ίδιες ερωτήσεις, μονάχα το σκυλάκι που θα κρατάει άλλος το λουρί του θα μας θυμίζει τις γελαστές κουβέντες που κάποτε κάναμε στα πεζοδρόμια του δάσους... R.I.P. κυρ-Σπύρο...

Κεκλεισμένων των θυρών ή η αγία οικογένεια.

Όπως διδάχθηκα πρόσφατα στη θεωρία θεάτρου,από το βιβλίο του αγαπητού -πλέον- Robert Leach,  και σύμφωνα με την θεωρία ''κοινωνικών ρόλων'' του Erving Goffman, όλα στη ζωή είναι θέατρο. Όταν περνάς μια συνέντευξη, φοράς το καλό σου κοστούμι. Όταν γνωρίζεις τα υποψήφια πεθερικά σου, δεν μιλάς με μπουκωμένο στόμα. Όλα λοιπόν στη ζωή είναι ρόλοι που όλοι καλούμαστε καθημερινά να υποδηθούμε. Πίσω όμως από την κλειστή πόρτα του σπιτιού τα προσωπεία πέφτουν...

Θεατρικές σπουδές

Οτι χρειαζόταν αυτή την εποχή, αλλά και κάθε εποχή πιστεύω. Δηλ κάτι δημιουργικό, που να σου απασχολεί το μυαλό και να μη σου αφήνει χρόνο και χώρο για κανένα χασομέρι, και κατά συνέπεια πράγματα ανούσια. Πρώτο έτος και κατευθείαν στα βαθειά, 2 ενότητες, με δύο εργασίες να τρέχουν κάθε μήνα...συνεπώς, ένα έργο (περιμένοντας το Γκοντό του Μπέκετ) η ανάλυση του και μια πιθανή του σκηνοθεσία -θέατρο του παραλόγου με τη μία- συν μελέτη του theatre studies -στα αγγλικά βεβαίως βεβαίως κι αυτά για τη θεωρία θεάτρου. Όσον αφορά την ιστορία...ακόμα χειρότερα!! Μόνο για τον Οκτώβρη, εργασία πάνω σε 3 κλασσικά έργα αρχαίου δράματος, συν μελέτη ιστορίας ανά εβδομάδα συν η άφθονη έξτρα βιβλιογραφία...χρειάζονται κι άλλα???

God bless OUC!!!!

Πρέπει να το πάρεις απόφαση. Να τελειώνουμε.

Back to reality...

Τέλειωσαν κι οι διακοπές, κι ο απολογισμός λέει μείον δύο ζεύγη συγγενών, άλλο ένα υπό αμφισβήτηση,μείον μία τηλεφωνική σύνδεση με μία νέα υπό αμφισβήτηση, ένας γάμος μονίμως υπό αμφισβήτηση με ένα ''δέμα'' μονίμως να καραδοκεί πάνω από το κεφάλι σου μην τυχόν και πάρεις ανάσα, μία ''φιλία'' που ακόμη ελπίζω κάποτε να ανθίσει, μία πρώην φιλία που για ακόμη μία φορά σου ρίχνει μια κεραμίδα στο κεφάλι...χρειάζονται κι άλλα? 

''Νομίζω πως θα σκάσω.''
Φτωχή Μάργκο.

Τελευταία ανάρτηση πριν την αναχώρηση, ας ελπίσουμε για μια ανταπόκριση από το ΒΑ Αιγαίο πριν το Σεπτέμβρη...καλό καλοκαίρι!!!

Τα καθημερινά ψέμματα του γάμου.

Για άλλη μια φορά μας ''ξεφούσκωσε'' ο Μr Big. Πιστεύω όμως πως αυτή τη φορά θαναι κι η τελευταία του...ε ήμαρτον πια, 8 χρόνια κερί αναμμένο, πόσο πια? Δεν συνέβη κάτι, απλά ξεφούσκωσε.

Δεν αγαπάω τη γυναίκα μου.
Αγαπάω τη γυναίκα μου.
Λυπάμαι τη γυναίκα μου.
Με χρειάζεται.
Μένω μαζί της για το παιδί.
Σκέφτομαι το παιδί.
Μα πώς θα ζήσω χωρίς το παιδί??
Κάνε λίγο υπομονή.
Μα γιατί δεν περιμένεις λίγο ακομα??
Λίγο ακόμα και θαμασταν για πάντα μαζί.
Θα της το πω αύριο.
Θα της το πω μετά τα γενέθλια της.
Θα της το πω μετά την επέτειο.
Δε μπορώ να της το πω τώρα, μόλις την απέλυσαν, είναι ράκος!!
Δεν κάνουμε πια σεξ.
Το σεξ μαζί της είναι ρουτίνα.
Το σεξ μαζί της είναι χάλια.
Το σεξ μαζί της δεν είναι όπως με σένα.
Η γυναίκα μου είναι έγγυος.
Περιμένουμε δεύτερο παιδί.
Περιμένουμε τρίτο παιδί.
Πόσο θα' θελα να φύγουμε μια μέρα μαζί.
Θα πάω διακοπές με τη γυναίκα μου.
Θα πάω με τη γυναίκα μου στο χωριό.
Κέρδισα ένα διήμερο στο Πήλιο, θα πάμε τις γιορτές.