Κριτική της παράστασης Οικογένεια Άνταμς

http://www.theatromania.gr/kritiki-gia-tin-parastasi-ikogenia-antams/

Ξεκινώντας, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι μιλάμε για ένα μιούζικαλ και, παράλληλα μια μαύρη κωμωδία. Σε γενικές γραμμές, δεν περιμένεις από ένα μιούζικαλ, ή μια μαύρη κωμωδία, να σε προβληματίσει ιδιαίτερα. Κι όμως, η Οικογένεια Άνταμς, σου περνάει ένα σημαντικό μήνυμα, με έναν ευχάριστο και ανάλαφρο τρόπο. Σου φέρνει ένα σφίξιμο στην καρδιά, για τον χρόνο που περνάει και χάνεται. Ο χρόνος όμως που διαθέσαμε για να παρακολουθήσουμε αυτήν την παράσταση, δεν πήγε καθόλου χαμένος…

Ξεκινώντας από τις ερμηνείες, δεν μπορείς παρά μόνο εξαιρετικές να τις χαρακτηρίσεις. Έμεινα άφωνη από την χημεία ανάμεσα σε ολόκληρο τον θίασο, όπως επίσης και τα μέλη του χορού. Πραγματικά, για μια στιγμή πίστεψα ότι είχα μπροστά μου την πραγματική οικογένεια Άνταμς! Ο Αντώνης Καφετζόπουλος προσέδιδε την προσωπική του πινελιά στον χαρακτήρα, με τις  χαρακτηριστικές του κινήσεις, και θαρρείς πως έπαιζε πάντα αυτόν τον ρόλο. Η Μαρία Σολωμού, επίσης ταίριαζε γάντι στον ρόλο, μολονότι η ερμηνεία της δεν ήταν τόσο ξεχωριστή, θα χαρακτήριζα σχετικά εύκολο τον ρόλο της. Η έκπληξη, όμως, της βραδιάς, ήταν η σπαρταριστή ερμηνεία της Ευαγγελίας Μουμούρη, που σαν μια άλλη Μαίρη Αρώνη στο πλευρό του συντηρητικού  και αυστηρού συζύγου, έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας, ως αλαφροϊσκιωτη σύζυγος του Κωνσταντίνου Καζάκου, ο οποίος, με σχετικά μικρό και διακριτικό ρόλο, επίσης ξεδιπλώνει μια ιδιαίτερη πτυχή του χαρακτήρα του στο σημείο της μεταμόρφωσης του ήρωα.  Έκπληξη, επίσης, ήταν και οι ερμηνείες τον δευτεραγωνιστών, που πραγματικά έκλεβαν την παράσταση. Η γιαγιά ήταν απολαυστική, ο μπάτλερ τόσο πειστικός που στο τέλος μένεις έκπληκτος από το τραγούδι του, αφού μας έχει πείσει ότι δεν μιλάει, ο αδερφός σου κλέβει τελικά την καρδιά με τον ρομαντισμό και την ευαισθησία του, και ο βενιαμίν της οικογένειας σε συγκινεί με την αθώα του αγάπη. Εξαιρετική ήταν η απόδοση  των χαρακτήρων, οι  σχέσεις μεταξύ τους εξελίσσονταν με μοναδικό τρόπο, προσδίδοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στους χαρακτήρες, οι οποίοι θα μπορούσαν πολύ εύκολα να είχαν πέσει στην παγίδα της «ανάλαφρης» προσέγγισης.  Ο συμβολισμός της τελικής παράθεσης των τριών ζευγαριών όπως έχουν εξελιχθεί μου άρεσε ιδιαίτερα δραματουργικά, καθώς επίσης και οι σχέσεις μεταξύ των ζευγαριών, ιδιαίτερα η τρυφερότητα με την οποία παρουσιάστηκε αυτή ανάμεσα στα δύο αδέρφια, αλλά και στο ζευγάρι των γιάπηδων γονιών.

Τα σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη ήταν ιδανικά, χωρίς πολλά πράγματα επί σκηνής, τα οποία ήταν έτσι κι αλλιώς περιττά γιατί η σκηνή ήταν διαρκώς «γεμάτη», αρκέστηκε στα απαραίτητα και βασικά  έπιπλα, τα οποία εναλλάσσονταν αρμονικά, σκάλες και πύλες , είτε φυσικά είτε σε βίντεο προβολή. Η σκηνή του ηλεκτροσόκ του μικρού, επίσης ασύλληπτα ρεαλιστική. Εξαιρετική επίσης η σύλληψη του Καρόλου Πορφύρη για τα βίντεο – προβολές στα κάδρα, που εξελίσσονταν στο πίσω μέρος και σου μαγνήτιζαν την προσοχή,  με το χαρακτηριστικό βλέμμα του Γιώργου Κωνσταντίνου, την Άννα Παναγιωτοπούλου να ξεφλουδίζει μια μπανάνα και την Σοφία Βογιατζάκη, αντίστοιχα, να αλληλεπιδρά «ειρωνικά» με την Ευαγγελία Μουμούρη, όπως επίσης και η τελική σκηνή στο φεγγάρι που παρέπεμπε στο «Ταξίδι στη σελήνη» του George Melies. (https://www.youtube.com/watch?v=u2WXZwiuRus )

Οι χορογραφίες της Άννας Αθανασιάδη ήταν απερίγραπτα εξαιρετικές. Ο κάθε ήρωας είχε την δική του μοναδική χορογραφία σε κάθε στιγμή του έργου, η οποία ταίριαζε γάντι στον κάθε ένα ξεχωριστά, και όλοι μαζί σαν σύνολο έκλεβαν την παράσταση, με την χαρακτηριστική μουσική και χορογραφία στο ξεκίνημα και το φινάλε του έργου. Η ενορχήστρωση από τον Ηλία Καλούδη επίσης εξαιρετική, δεν θα μπορούσε να αποδοθεί με ηχογράφηση,  η οποία έδενε μοναδικά με τις έξοχες φωνητικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Θα ξεχωρίσω αυτή του μικρού Κόνα Έντμοντ, η οποία με εξέπληξε! Η απόδοση των κειμένων και των στίχων από την σκηνοθέτη, Θέμιδα Μαρσέλλου, «κέντησε» με μοναδικό τρόπο επάνω στο αυθεντικό κείμενο, κάτι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί στα ελληνικά, καταφέρνοντας να μεταφέρει το έργο στο σήμερα και στα ελληνικά δεδομένα, αποφεύγοντας την παρωδία και τα «κλισέ» και συνήθως χοντροκομμένα σατιρικά αστεία με μια ευφάνταστη δόση μαύρου χιούμορ, κάνοντας το έργο κάτι πολύ περισσότερο από ένα αστείο δείπνο μεταξύ δύο οικογενειών που πρόκειται να συμπεθεριάσουν. Όλη η σκηνοθετική απόπειρα της κυρίας Μαρσέλλου δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει τα δεδομένα μιας ξένης παραγωγής, με αποκορύφωμα την χαρακτηριστική στιλιζαρισμένη κινησιολογία, την οποία οι ηθοποιοί ερμήνευσαν εξαιρετικά, όπου ξεχώρισε η πρωτοεμφανιζόμενη Ντέμυ στην σκηνή του χορευτικού της.  Επίσης, η αναλογία ανάμεσα στην πρόζα και το τραγούδι ήταν η ιδανική.

Τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού ήταν πολύ προσεγμένα, το εφέ του blacklight με τα λευκά κοστούμια του χορού ήταν εξαιρετικό. Χαρακτηριστική επίσης και η χρήση του χρυσού στο τέλος, με το συμβολισμό του ηλιακού αυτού χρώματος, την καταληκτική στιγμή της «αποκάλυψης»  και ολοκλήρωσης του έργου.

Τέλος, οι φωτισμοί  Λευτέρη Παυλόπουλου τόνιζαν κάθε στιγμή ακριβώς με τον τρόπο που έπρεπε.

Εν κατακλείδι, όσοι δεν καταφέρατε να το παρακολουθήσετε την πρώτη χρονιά, μην το χάσετε. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που παρακολούθησα παράσταση με ένα διαρκές χαμόγελο στα χείλη, και το κοινό να χειροκροτεί σχεδόν σε ΚΑΘΕ μα κάθε σκηνή, και στο τέλος να είμαστε όλοι όρθιοι… αυτός θα ήταν θεωρώ ο ορισμός της απόλυτης ψυχαγωγίας.

  

Ο παπουτσωμένος γάτος - Θέατρο Μπρόντγουαιη

Ήταν η πιο ντεκαντανς παράσταση που είδαμε φέτος, ή μάλλον γενικότερα. Με το που μπαίνεις στο χώρο νιώθεις σαν να ταξιδεύεις στο χρόνο. Κατεβαίνεις στις σκάλες και θαρρείς πως κατεβαίνεις στη δεκαετία του '90, ίσως και του '80, με τα μαύρα μωσαϊκά και το ξεχασμένο ραδιοκασετόφωνο στη γωνία. Ο κύριος που μας έκοψε τα εισιτήρια θαρρείς κι είναι βγαλμένος από μιαν άλλη εποχή, με τα απίστευτα μακριά νύχια και δάχτυλα, μόνο για να ανακαλύψεις λίγο αργότερα ότι παίζει τους μισούς ρόλους της παράστασης. Παρόμοιος ντεκαντανς χαρακτήρας και η βασίλισσα-λιοντάρι κλπ. Η μουσική είμαι σίγουρη ότι προερχόταν από εκείνο το γωνιακό ραδιοκασετόφωνο, από κάπου στο πολύ βάθος και, θαρρείς, με πολύ παραπάνω ένταση απ’ όση άντεχαν τα ,επίσης μόνο ταλαιπωρημένα μπορώ να υποθέσω, ηχεία. Ο χώρος αποπνέει γενικότερα μια αίσθηση του παρελθόντος. Το σκηνικό θα το χαρακτήριζα μάλλον αλλοπρόσαλλο: ένα πιάνο που δε χρησιμοποιείται ποτέ, μερικές καρέκλες, δύο βασανισμένα δέντρα στο πίσω μέρος (τα οποία δημιούργησαν την ψευδαίσθηση του δάσους όπως στα κινούμενα σχέδια που βλέπεις κάποια δράση να διαδραματίζεται στο βάθος, συνήθως κυνηγητό). Και, φυσικά, τα κοστούμια… Ο παπουτσωμένος γάτος φορούσε μια ολόσωμη πουά φόρμα, που μόνο πυζάμα θα μπορούσε να είναι. Στη συνέχεια, πρόσθεσε λαστιχένιες γαλότσες (παρόμοιες φορούσε στη συνέχεια και ο βασιλιάς) με καφέ ομόκεντρους κύκλους, ασημί –με χρυσόσκονη- ημίψηλο με ένα μωβ πούπουλο κολλημένο πάνω, και μία αραχνούφαντη χρυσαφιά «μπέρτα» … η πρώτη εμφάνιση της κόρης του βασιλιά προσομοίαζε, υποθέτω, μπαλαρίνα, με ροζ φουστίτσα, υφασμάτινες κάλτσες-γκέτες και στέκα με φούξια πούπουλα, ξανθά ψεύτικα κοτσιδάκια και μίνι φούξια κορώνα (από τα H & M). Η τελευταία εμφάνιση του φτωχού, όταν του χαρίζει βασιλικά ρούχα ο βασιλιάς, είναι ένα υπερμεγέθης σακάκι και ένα επίσης φαρδύ παλιομοδίτικο παντελόνι. Οι ηθοποιοί μπέρδευαν που και που τα λόγια με μικρά χαριτωμένα σαρδάμ, πετούσαν ενίοτε και λέξεις στα αγγλικά, τις οποίες και μετέφραζαν ταυτόχρονα, και είχαν υιοθετήσει κλασικά ελληνικά ονόματα, για παράδειγμα ο Μιχάλης και ο Άγγελος, τα δύο αδέρφια, γιοι του εκλιπόντος μυλωνά. Στο τέλος, όλοι μαζί επιδόθηκαν σε ένα χαρούμενο και ρυθμικό χορευτικό, και παρόλο που περίμενα κάποιον να παραπατήσει ή να σκοντάψει, κάτι τέτοιο δε συνέβη. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να δείτε αυτήν την παράσταση, αλλά και όποια άλλη παραγωγή του θεάτρου Μπροντγουαίη, για να μεταφερθείτε πραγματικά σε ένα ελληνικό Μπρόντγουαιη, αυτό μιας άλλης εποχής. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Olga Tzimou' s Medea

from now on, my favourite artist Olga Tzimou

http://tzimou.blogspot.gr/search?updated-max=2015-01-09T14:23:00-08:00&max-results=20&start=4&by-date=false

Δεύτερος πατέρας που δολοφονεί την κόρη του μέσα σε λίγες μέρες. Δεν ξέρω τι να πω. Πέραν του οτι, όπως και άλλη μια μαμά στο πρόσφατο παρελθόν, χρησιμοποίησαν την ίδια αιτιολογία, οτι δηλ ήταν μια απλή καθημερινή μέρα και το παιδί φώναζε ή κάτι τέτοιο (που δεν θα μπορούσα να καταλάβω λίγο πιο παλιά) και υποθέτω άρχισαν να φωνάζουν, το παιδί εκνευρίστηκε κι έκανε χειρότερα...κι αναρωτιέμαι πόσο χρειάζεται για να φτάσεις κι εσύ, ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, να γίνεις επεισόδιο της 10ης εντολής... εύχομαι η διαφορά να βρίσκεται στα ψυχολογικά προβλήματα που υποτίθεται οτι έπασχαν όλοι αυτοί...

Εθνική Ελλάδος

Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που σημείωσα στο μπλοκάκι μου. Δεν ξέρω τι ακριβώς έχω να πω πέρα από το οτι με έβαλε σε σκέψεις. Κάτι όχι τόσο συνηθισμένο για ελληνικό σίριαλ, δεν μπορώ να πω συγκλονιστικό, δυνατό κλπ όμως με άγγιξε και με συγκίνησε, παρόλο που σε ένα βαθμό ήταν αναμενόμενες οι εξελίξεις, αλλά είπαμε, δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε και τον τροχό! Είναι πολύ ευχάριστο να μην αναλώνονται όλες οι ταινίες και οι σειρές με το lifestyle. Ας κοιτάξουμε και λίγο παραπέρα. Bullying, ΑμεΑ, ομοφυλοφιλικές (αναγκάστικα να το γκουγκλάρω, πάει η ορθογραφία μου περίπατο μαζί με τις εποχές που γράφαμε σε χαρτί) σχέσεις, ενδοοικογενειακή βία, ρατσισμός... αναρωτιέμαι αν το 1950 γνώριζε κανείς αυτές τις λέξεις που εμείς ακούμε καθημερινά.

.