R.I.P. κυρ-Σπύρο...

Δεν έλεγε να καταλάβει οτι η ντενεκεδένια υπηρεσία μας ουδεμία σχέση είχε με τη δική τους, παρά μόνο στον τίτλο. Δεν είχαμε όπλα, βαθμούς, αξιώματα. Κάθε φορά στη βόλτα του στη γειτονιά με το σκυλάκι, οι ίδιες κουβέντες, οι ίδιες απορίες...τώρα πια δε θα μας ''κουράζεις'' με τις ίδιες ερωτήσεις, μονάχα το σκυλάκι που θα κρατάει άλλος το λουρί του θα μας θυμίζει τις γελαστές κουβέντες που κάποτε κάναμε στα πεζοδρόμια του δάσους... R.I.P. κυρ-Σπύρο...

Κεκλεισμένων των θυρών ή η αγία οικογένεια.

Όπως διδάχθηκα πρόσφατα στη θεωρία θεάτρου,από το βιβλίο του αγαπητού -πλέον- Robert Leach,  και σύμφωνα με την θεωρία ''κοινωνικών ρόλων'' του Erving Goffman, όλα στη ζωή είναι θέατρο. Όταν περνάς μια συνέντευξη, φοράς το καλό σου κοστούμι. Όταν γνωρίζεις τα υποψήφια πεθερικά σου, δεν μιλάς με μπουκωμένο στόμα. Όλα λοιπόν στη ζωή είναι ρόλοι που όλοι καλούμαστε καθημερινά να υποδηθούμε. Πίσω όμως από την κλειστή πόρτα του σπιτιού τα προσωπεία πέφτουν...

tattoo

next tattoo...loading!!!

The expelled (1945)

Memories are killing. So you must not think of certain things, of those that are dear to you , or rather you must think of them ,for if you don't there is the danger of finding them ,in your mind, little by little. That is to say, must think of them for a while, a good while, every day several times a day, until they sink forever in the dark. That's an order.

Το καλοκαιράκι στην ακρογιαλιά...

summertime συνέχεια...